Owczarki kaukaskie
Witamy, Gość. Zaloguj się lub zarejestruj.
collapse collapse

MUSIC

* MENU

* Twoje Info

 
 
Witamy, Gość. Zaloguj się lub zarejestruj.

* Kto jest online

  • Kropka Gości: 2
  • Kropka Ukrytych: 0
  • Kropka Użytkowników: 0

Brak użytkowników online.

* Statystyki działu

  • stats Użytkowników w sumie: 5868
  • stats Wiadomości w sumie: 0
  • stats Wątków w sumie: 0
  • stats Kategorii w sumie: 1
  • stats Działów w sumie: 1
  • stats Najwięcej online: 66

Owczarki kaukaskie

POCHODZENIE RASY - KRÓTKI PRZEGLĄD PSÓW ŻYJĄCYCH W REJONIE GÓRY KAZBEK

OD SIEDEMDZIESIĄTYCH LAT
Wyjaśniając, piszę o pochodzeniu i historii formowania się rasy psa aborygenny owczarek kaukaski nie zaś o psie rasy owczarek kaukaski zarejestrowanym w  Kynologicznym Związku, grupa 2. Są to bowiem dwie różne rasy wywodzące się jednak z tego samego korzenia.
W dostępnej literaturze można przeczytać jak autorzy rozwodzą się na temat pochodzenia owczarka kaukaskiego. Wywodząc go w prostej linii od Mastiffa tybetańskiego przesuwając wiek powstania rasy w coraz dalsze tysiąclecia. Ja natomiast uważam, że sięganie w tak daleką przeszłość, z wyjątkiem przyjemności z rozwiązywania tego rebusu oraz dumy z rozwiązania tego rebusu nie ma najmniejszego sensu. Ponieważ przy zwierzęciu takim jak pies w ciągu 10 pokoleń można zmienić całkowicie jego
wygląd i cechy charakteru. W przypadku psowatych jest to 10 lat. Bardzo dobrym przykładem unaoczniającym zmianę wyglądu i charakteru jest owczarek niemiecki .Proszę spojrzeć na zdjęcia psów  wystawianych kilkanaście lat temu i porównać je z tymi wystawianymi obecnie. Są to psy bardzo od siebie różne. Istnieje już także podział na owczarki niemieckie wystawowe i użytkowe. Te wystawowe pozbawione są bowiem w dużym stopniu cech użytkowych. Drugim przykładem bezpośrednio dotykającym.
Kaukazu jest owczarek kaukaski uznawany przez FCI. Wciągu 15 lat zwiększono masę i wzrost poprzez dobór hodowlany psa o 10-15cm i zwiększono odpowiednio jego masę do 20 kg. A o cechach użytkowych niewielu  hodowców w ogóle myśli. Argument, że jest to rasa  psów na którą przez tysiąclecia człowiek nie miał wpływu i dlatego można uznać jej starożytność jest także bardzo łatwo obalić kierując się tylko logiką. Od czasu bowiem kiedy wilk został udomowiony i zaczął być psem bardzo ściśle współżył z człowiekiem. I wpływ człowieka na psa był i jest ogromny. Ponadto gdyby nie było wpływu człowieka to skąd by się wzięły cechy charakteru i budowy owczarka tak oczekiwane przez narody Kaukazu? Powstałyby same? Skąd wzięły by się różne typy owczarka kaukaskiego? Dlaczego narody, które zajmowały się hodowlą owiec, bydła, koni, sokołów w ogóle by nie chciały wpływać na swoje psy. Przypomnę tu, że pies był zwierzęciem do pracy, nikt by nie trzymał niepotrzebnego psa kiedy miał problemy z wyżywieniem swojej rodziny. Jeszcze światopogląd i religia, którą wyznawali ludzie, nie miała także wpływu na ich podejście do psa? Historia Kaukazu z wszystkimi wojnami, migracjami ludzi także nie miała wpływu? Wpływ człowieka jednak od setek lat na kształtowanie się owczarka kaukaskiego był ogromny. A w ostatnich 20 latach można zaobserwować intensyfikację tego wpływu. Świat bowiem staje się globalny. Istnieje możliwość łatwego transportu wybranych psów nawet w najbardziej
odległe strony i przez to wpływać na lokalne pogłowie psów. W przypadku aborygennego owczarka kaukaskiego bardzo niebezpieczne jest zainteresowanie narodów Kaukazu walkami psów. Nad istotą walk nie będę się teraz zatrzymywał. W tym miejscu powiem tylko, że jest to olbrzymi przemysł z dużymi pieniędzmi. Niektórzy hodowcy w celu uzyskania jak najlepszego wojownika, mieszają aborygenne psy z innymi rasami. Albo prowadzą selekcje w ramach aborygennego psa łącząc w pary
osobniki, które dadzą jak najlepszego psa bojowego, niekoniecznie zaś przydatnego do pracy przy otarze. Tak czabani nie robili. Biorąc pod uwagę co wyżej powiedziałem skoncentruje się na okresie, od lat siedemdziesiątych jest on bowiem dość dobrze udokumentowany zdjęciowo i faktograficznie. Pan Robert Wartanian z Władykaukazu wiele czasu spędził w górach studiując pogłowie aborygennego owczarka  Kaukaskiego. Przeprowadził mnóstwo rozmów z czabanami dzięki temu możemy zobaczyć i dowiedzieć się jakie psy żyły i były wykorzystywane do pracy przy stadach owiec od siedemdziesiątych lat w rejonie góry Kazbek.
W latach siedemdziesiątych cały Kaukaz był we władaniu ZSRR. Nie było granicy między Gruzją, a republikami północnego Kaukazu. Władza radziecka sprzyjała tradycyjnemu zajęciu czabanów-hodowli owiec. Powodowało to rozwój hodowli owiec, a co za tym idzie  potrzeba dużej ilości najwierniejszych pomocników czabana, owczarków. Pragnę jeszcze raz bardzo mocno podkreślić, że pastuchom potrzebny był pracownik o określonych cechach charakteru i możliwościach wydolnościowych organizmu. Jak
we wszystkich dziedzinach życia, także na wygląd i jakość Psów miały wpływ indywidualne cechy danego czabana. Jedni po prostu lubili psy drudzy mniej, ale wszyscy wiedzieli, że w warunkach których przyszło im pracować niezbędne są im psy. W Kazbegi właścicielami większości stad owiec byli czabani nie zaś kołchozy i sowchozy jak w innych rejonach Kaukazu. Wymierne wyniki Finansowe ich pracy zależały więc od wysiłku i troski, które włożyli w owce i ich ochronę. Dlatego posiadali oni najlepsze psy, które dały podstawę jednorodności rasowej. Na całym interesującym nas rejonie. Pozwolę sobie na dygresje. Największym zagrożeniem dla owiec były niedźwiedzie. W tym czasie na Kaukazie były one pod ochroną i zastrzelenie niedźwiedzia skutkowało dużym mandatem .Ponadto w przypadku ranienia taki niedźwiedź stawał się bardzo niebezpieczny. I przede wszystkim ataki następowały ciemną nocą i często w trakcie deszczu i silnego wiatru. Były więc po prostu dla czabana niewidoczne. Dlatego jedyną i najlepszą ochroną były psy. Bywało tak kiedy czaban nie posiadał dobrych psów, niedźwiedzie w ciągu jednego gonu porywały mu 30-40 szt. owiec. W takim przypadku czaban tracił cały zysk i pracował rok za darmo. Dlatego tak istotne było posiadanie dobrych psów.
Pogłowie owczarków w całej swej masie było niejednorodne i w połowie nie przedstawiało żadnej wartości hodowlanej. Było to spowodowane swobodnym sposobem rozmnażania. Psy żyły w chowie swobodnym. Krył suki najsilniejszy samiec w okolicy, który udowodnił swoją siłę w godowych walkach ze swoimi psimi braćmi. W takim przypadku dobry samiec nie zawsze krył suki o pożądanym charakterze i eksterierze. Nie zawsze krycia te dawały dobre mioty. Ci bardziej zapobiegliwi czabani, którzy bardzo mocno troszczyli się o swoje owce i chcieli mieć dobrych stróżów świadomie prowadzili dobór psich par. Zdarzało się prowadzenie suki na odległość 30 km górskimi ścieżkami do wyjątkowego samca. Pastuchów nie interesowała długość sierści kolor tylko charakter i wytrzymałość psa. Takie właśnie egzemplarze nas interesują. Psy o wybitnych cechach charakteru dały początek Linią hodowlanym i podtypom mające nazwę od imion tych psów np. Linia Hody. Podtypy owczarka  były związane z inbredowaniem miejscowego pogłowia i były przypisane osadzie w których mieszkały zwierzęta o szczególnych cechach budowy anatomicznej. Np. w osadzie Achalidze żył pies o imieniu Łoma charakteryzował się on wyjątkową cechą budowy; miał brązową końcówkę nosa i bursztynowego koloru oczy Charakteryzował się także silną agresją w stosunku do obcych ludzi. Wg słów mieszkańców osady był on potomkiem psów, które przywędrowały z Azerbejdżanu wraz z otarą. Dwa samce i jedna suka które przybyły wyróżniały się brązową tuflą i bursztynowego koloru oczami, ponadto przejawiały silną agresję do ludzi natomiast słabo pracowały na niedźwiedzia. Połączone z sukami Garbanckiego typu dały bardzo dobre potomstwo o cechach cenionych przez czabanów. Wróćmy do Łoma  przez pięć lat krył on większość suk w osadzie i wzmocnił się podtyp owczarka bardzo cenionego na Kaukazie.
Średnia wysokość psów w kłębie wynosiła 68-72 cm suk natomiast 63-67 cm. Największe osobniki sięgały 75-76 cm, ale one bywały rzadkością. Przy nie wysokim wzroście osiągały do 60 kg wagi, bez nadwagi i ociężałości. Jest to związane z anatomiczną budową owczarka. Pod względem długości sierści spotykało się krótkowłose i pośredniej długości, długowłosych praktycznie nie było. Kolor sierści był różnorodny, z przewagą łaciatych z dużą ilością kombinacji: od jasno żółtych plam do ciemno burych  rzadko czarnych. Zdarzały się psy jednokolorowe: białe, ogniście rude, szare, tygrysie. W większości otar psy dobrze wykonywały swoją prace były czujne dynamiczne odważne, wytrzymałe.
Opisze pokrótce specyfikę pracy czabanów rejonu Kazbeckiego i warunków geograficznych w jakich musieli tę prace wykonywać, aby przejść do cech charakteru potrzebnych do wykonania tych prac. Każdego roku z początkiem czerwca otary z zimowych legowisk Dagestanu szły w góry. Droga ta trwała miesiąc i ciągnęła się przez 400 km. Karmiąc owce na bogatych w trawy stokach górskich przez kilka miesięcy zabierali się do powrotu pod koniec sierpnia. Po miesięcznej 400 km drodze zimowali w Dagestanie. W celu nie niszczenia upraw droga przegonu była wyznaczona i otary szły jedna za drugą. Powodowało to duże trudności aprowizacyjne, psy były często nie dojedzone, a musiały wykonać swoją pracę. Podczas drogi ale także i w górach czekało na czabana i jego stado dużo niebezpieczeństw. Między innym na owce czaiły się  drapieżniki takie jak niedźwiedź, wilk czy rys Dobrych ludzi ,którzy mieli zakusy na majątek czabana także nie brakowało. Kaukaz znajduje się w klimacie czarnomorskim i psy pracował w dużym przedziale temperatur. Od bardzo zimnych do gorących. Praca  psów w górach Kaukazu nie polegała na zaganianiu owiec tylko zawężała się do ochrony i stróżowania. Główną wiec część pracy psy wykonywały nocną porą. Do wypełnienia tych zadań czabani przez wieki wyselekcjonowali rasę psów ,która musiała posiadać  następujące cechy charakteru : odwaga ,śmiałość ,wytrzymałość, posłuszeństwo, pracowitość  roztropność ,,bezgraniczna lojalność i miłość
do właściciela, agresja do obcych ludzi. Same cechy charakteru  nie wystarczą by podołać tak ciężkiemu znojowi  potrzeba także odpowiedniej budowy i cech motorycznych. Pies musiał być średniej budowy ciała, silny, odporny na dużą amplitudę temperatur, niewymagający pod względem ilości i jakości jedzenia, zwinny, szybki. Musiał posiadać bardzo silny zgryz, najlepiej krótką długości sierści z bardzo dobrze rozwiniętym podszerstkiem.
Najbardziej oczekiwaną i pożądaną cechą dla czabana była śmiałość ataku na niedźwiedzia. Paradoksalnie rzecz jest on największym zagrożeniem dla otary, natomiast ataki wilków były bardzo rzadkie. Ponieważ zdrowy wilk Jest wspaniałym drapieżnikiem i nie ma problemów ze zdobyciem pożywienia na Kaukazie  i przy tym bardzo mądrym i nie będzie ryzykował śmierci albo ran w starciu z psem. Tylko chore wilki próbowały wykraść tak łatwą zdobycz jak owca i dlatego często ginęły od zębów owczarka.

* Kontakt

RAFAŁ KRYSIŃSKI

E-mail: BUD-SPAW@WP.PL
Telefon:
+48 515-082-832

* Najnowsze wątki

Nie znaleziono wiadomości.

* Ekipa forum

admin lbajrak
Administrator

* Kalendarz

Kwiecień 2017
Nd Pn Wt Śr Cz Pt So
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 [24] 25 26 27 28 29
30

Nie znaleziono żadnych wydarzeń w kalendarzu.

* Najlepszy dział